Νατάσα Πανανικολάου / Σειρήνα στα Άπτερα

[Επιλογή]   Βαρέθηκα τις παγκόσμιες μέρες Θέλω μια γιορτή για τον μικρό μας στάβλο Εκεί που ουρλιάζουμε σαν γάτες πάνω στα εμπριμέ σεντόνια Εδώ τα ίδια Ο ήχος της ξυριστικής μηχανής η φλυαρία του πίσω απ’ τη σήτα Η τυραννία του με …

» περισσότερα

Γιάννης Παττακός / Ο επίπεδος θάνατος: μικρές σκέψεις για την ποιητική του Θανάση Παπακωνσταντίνου

[Απόσπασμα] ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΕΛΛΑΔΑ, ΧΩΡΙΣ ΘΑΛΑΣΣΑ, που διανύει τον θάνατο επίπεδα. Όσοι τη γνωρίζουν δεν παίρνουν ανάσα για να βυθιστούν μέσα της, ούτε εξυψώνονται μακριά της. Πατάνε πάντα στη γη, σέρνονται σχεδόν επάνω της, και φτιάχνουν ορίζοντα χωμάτινο. Δεν ξέρω πώς αλλιώς …

» περισσότερα

Ζ.Δ. Αϊναλής / Ο Βλαδίμηρος Μαγιακόφσκι μονολογώντας μια κρύα νύχτα του Μάρτη

Ο ΒΛΑΔΙΜΗΡΟΣ ΜΑΓΙΑΚΟΒΣΚΙ ΜΟΝΟΛΟΓΩΝΤΑΣ ΜΙΑ ΚΡΥΑ ΝΥΧΤΑ ΤΟΥ ΜΑΡΤΗ του 1930 στηριγμένος με τον δεξί ώμο στον παραστάτη του παράθυρου και κρατώντας στο αριστερό χέρι ένα μισοάδειο μπουκάλι βότκα   Κι όμως, φίλε μου, η Επανάσταση ποτέ δεν υπήρξε, ούτε και θα …

» περισσότερα

Χρυσόστομος Τσαπραΐλης / Τα βράχια της Σεργίας

ΠΕΡΑ ΣΤΟΝ ΝΟΤΙΑ ΤΗΣ ΛΕΣΒΟΥ, στην ερημιά που απλώνεται ανάμεσα στο Τάρτι και την Ευαγγελίστρια, η γη κυρτώνει σχηματίζοντας πλήθος κακοτράχαλους όρμους και θαλασσογκρέμια γεμάτα σπηλιές αλμυρές. Η ακτογραμμή αυτή είναι διάσπαρτη από βράχους με αμυδρά ανθρώπινη μορφή, που ο αριθμός τους …

» περισσότερα

Χρήστος Μαρτίνης / Το μνημόσυνο του Καραγκιόζη

«Στις μέρες μας κανείς δεν πρέπει να επιμένει πεισματικά σ’ αυτό που “ξέρει”. Η δύναμη έγκειται στον αυτοσχεδιασμό». Βάλτερ Μπένγιαμιν, Μονόδρομος   «Γι’ αυτόν τον “λαό” το θέατρο σκιών δεν στάθηκε απλώς μία διασκέδαση, μια φυγή ή μία φαντασμαγορία, αλλά μια οργανική …

» περισσότερα

Αλέξανδρος Καραβάς / Old School Graffiti

  Μητέρα: Είναι επικίνδυνα εκεί κάτω, αλλά αυτός νομίζει ότι είναι αθάνατος, όπως, υποθέτω, πιστεύουν τα περισσότερα δεκαεπτάχρονα. Γιος: Ο στόχος είναι να μπει ένα tag σε κάθε γραμμή [του τρένου], έτσι κάθε «εγώ» θα ταξιδεύει σε όλη την πόλη και ο …

» περισσότερα

Κρίστη Πετροπούλου και Δήμητρα Γλεντή / Από τον μύθο στην ποίηση της βραζιλιάνικης περιφέρειας

Περιήγηση στον τόπο της μνήμης1 ΣΑΛΒΑΔΟΡ, ΔΙΑΙΡΕΜΕΝΗ ΠΟΛΗ. Στις παραλιακές συνοικίες των λευκών οι μαύροι είναι σερβιτόροι. Στα πανεπιστήμια των λευκών είναι φύλακες. Στο ιστορικό κέντρο, όμως, είναι ήρωες και μουσικοί. Στις φαβέλες είναι δάσκαλοι, γιατροί και κυρίως ποιητές και ποιήτριες αυτού …

» περισσότερα

Λίλη Λαμπρέλλη / Ίχνη από φτερά: Για την αφήγηση των λαϊκών παραμυθιών

ΜΕ ΡΩΤΟΥΝ ΣΥΧΝΑ: Τι είναι τα λαϊκά παραμύθια; Τι είναι τα μαγικά παραμύθια; Σε τί χρησιμεύουν αυτές οι ιστορίες εκτός απ’ το να αποκοιμίζουν τα παιδιά; Ποια είναι η βασική τεχνική στην αφήγηση παραμυθιών; Τελικά, εσύ γιατί λες παραμύθια; Απαντώ πως τα …

» περισσότερα

Ζ. Δ. Αϊναλής / Θέσεις για μια ποιητική της ευθύνης: ΛΕΞ όρμα τους, γάμα την εικόνα τους

[Απόσπασμα] Ο ΛΕΞ γράφει για όλους όσους έχουν χάσει τη φωνή τους, για όλους όσους δεν μπορούν να μιλήσουν, για όλους όσους δεν έχουν τίποτα πια. Γράφει για τους ταπεινούς και πεινασμένους, για τους άφραγκους, για τους ανέργους, για τους μετανάστες, για …

» περισσότερα

Κυριάκος Συφιλτζόγλου / Ηλιακά Οστά

Οδύνη λύπη στεναγμός και αυτή η σκηνή δεν είναι θέατρο πρόβες δε γίνανε εδώ οδύνη λύπη κι οι ηθοποιοί δεν είναι ηθοποιοί κι ο στεναγμός χέρι πόδι βρόγχος η πρώτη πράξη τελευταίος ασπασμός κι ούτε κοινό λουλούδια ενθουσιασμός μόνο οδύνη κι αναστεναγμός …

» περισσότερα

Σαμσών Ρακάς / Se poia poihtikh genia anhkoume?

Κανένα άγχος δεν έχω να τολμήσω τον ορισμό της γενιάς που με συνέχει κι ούτε ο φιλολογικός εγκιβωτισμός αποτελεί βασική μου προαίρεση. Δεν το δικαιούμαι καν. Άλλωστε, η εποπτεία μου ως προς τη νέα ποιητική γενιά γίνεται όλο και πιο ελλειπτική καθότι …

» περισσότερα

Κατερίνα Ζησάκη / Ευριδίκη, Βεατρίκη, Σουλαμίτ

αγάπησα έναν άντρα που πεθαίνει αγάπησα έναν άντρα που πεθαίνει το τριχωτό της κεφαλής του πουλιά και φύκια ήβη έντρομη αγριωπή φυλή πόδια στην έξοδο και χέρια στο κανάλι το πιο σκοτεινό για λιμάνι μιας πόλης που δεν είχε όνομα έναν άντρα …

» περισσότερα

Στέλιος Κραουνάκης / Για τον Γιόζεφ Ροτ

Ο Γιόζεφ Ροτ έζησε σε καιρούς ταραγμένους και είδε στη ζωή του να έρχονται τα πάνω κάτω αρκετές φορές μ’ έναν τρόπο βίαιο που υπήρξε καθοριστικός για τη ζωή του και για την εύθραυστη ψυχολογία του. Γεννήθηκε το 1894 στο Μπρόντυ,1 μια …

» περισσότερα

Τζέημς Τζόυς [James Joyce] / Ένα τραγούδι και τρία ποιήματα

[Μετάφραση – Επιμέλεια: Αλέξανδρος Καραβάς] Δανειζόμενοι από διάφορους ορισμούς μπορούμε να πούμε ότι το χιούμορ συνδυάζει το παιχνίδι των λέξεων με την εννοιολογική σκέψη, σε μια απροσδόκητη μορφή λεκτικής έκφρασης που διεκδικεί την προσοχή μας. Αυτή την προσοχή θέλει να εξασφαλίσει ο …

» περισσότερα

Γιάννης Παττακός / Ο μία παρά

Μία παρά συνήθως τελειώνει. Στο κράσπεδο, κατόπιν παραγγελίας, υπάρχει πάντα ένας παγωμένος καφές και αφού αλλάξει μπλούζα τον παίρνει και φεύγει. Άρχισα να πηγαίνω στο γήπεδο ξανά πριν από δύο μήνες. Μόνο τις μέρες που σχολάω νωρίς. Ρούχα, νερό, μπανάνα είναι έτοιμα …

» περισσότερα

Νατάσα Παπανικολάου / Οι γυναίκες της Πατησίων

Όλα ξεκίνησαν από το ποίημα της Ραμόνα γιατί ήταν το ποίημα της Ραμόνα που μας έσπρωξε που μας έβγαλε στον δρόμο εκείνη τη μέρα που ο ήλιος δάγκωνε το δέρμα κι οι φτέρνες διψούσαν για λίγο χώμα. «Φορώ τα ρούχα της ημέρας …

» περισσότερα

Χρήστος Μαρτίνης / Πού στο διάβολο κρύβεται το αστείο στην περίπτωση του Σβέικ

Στον Διαμαντή Καράβολα Οι θάνατοι, οι ακρωτηριασμοί, τα βασανιστήρια, αφθονούν στο μυθιστόρημα του Γιάροσλαβ Χάσεκ Οι Περιπέτειες του Καλού Στρατιώτη Σβέικ. Φαντάροι αποκεφαλίζονται, ιερείς ανατινάζονται, σύζυγοι μαχαιρώνονται, υπάλληλοι αυτοκτονούν, παιδιά απαγχονίζονται και όλα αυτά σ’ ένα ξεκαρδιστικό μυθιστόρημα. «Η μια κουβέντα έφερε …

» περισσότερα

Παναγιώτης Κ. / Ateş Hırsızı

  Με λένε Παναγιώτη Υπάρχει κάποιος στη Λέσβο που επιμένει Να με φωνάζει Στέλιο. Είναι τυχαίο το πώς λέγομαι. Είναι τυχαίο πού γεννήθηκα και μεγάλωσα. Θα μπορούσα να είμαι αλλού  με άλλο όνομα. Θα μπορούσα να λέγομαι Τσέζαρε και κάποιος να επιμένει …

» περισσότερα

Ελένη Ρουσοπούλου / Δε βαριέσαι

Αυτό που τον ενοχλεί περισσότερο είναι ότι άλλαξε η συνήθειά του. Η θέση του μέσα σ’ αυτή, σταθερή και ακλόνητη. Δεν τον ένοιαζε αν ήταν καλή ή κακή, ευχάριστη ή μίζερη, δε βαριέσαι… Ήταν δική του, η δική του συνήθεια. Και ο …

» περισσότερα