Κυριάκος Συφιλτζόγλου / Ηλιακά Οστά

Οδύνη λύπη στεναγμός και αυτή η σκηνή δεν είναι θέατρο πρόβες δε γίνανε εδώ οδύνη λύπη κι οι ηθοποιοί δεν είναι ηθοποιοί κι ο στεναγμός χέρι πόδι βρόγχος η πρώτη πράξη τελευταίος ασπασμός κι ούτε κοινό λουλούδια ενθουσιασμός μόνο οδύνη κι αναστεναγμός …

» περισσότερα

Σαμσών Ρακάς / Se poia poihtikh genia anhkoume?

Κανένα άγχος δεν έχω να τολμήσω τον ορισμό της γενιάς που με συνέχει κι ούτε ο φιλολογικός εγκιβωτισμός αποτελεί βασική μου προαίρεση. Δεν το δικαιούμαι καν. Άλλωστε, η εποπτεία μου ως προς τη νέα ποιητική γενιά γίνεται όλο και πιο ελλειπτική καθότι …

» περισσότερα

Κατερίνα Ζησάκη / Ευριδίκη, Βεατρίκη, Σουλαμίτ

αγάπησα έναν άντρα που πεθαίνει αγάπησα έναν άντρα που πεθαίνει το τριχωτό της κεφαλής του πουλιά και φύκια ήβη έντρομη αγριωπή φυλή πόδια στην έξοδο και χέρια στο κανάλι το πιο σκοτεινό για λιμάνι μιας πόλης που δεν είχε όνομα έναν άντρα …

» περισσότερα

Στέλιος Κραουνάκης / Για τον Γιόζεφ Ροτ

Ο Γιόζεφ Ροτ έζησε σε καιρούς ταραγμένους και είδε στη ζωή του να έρχονται τα πάνω κάτω αρκετές φορές μ’ έναν τρόπο βίαιο που υπήρξε καθοριστικός για τη ζωή του και για την εύθραυστη ψυχολογία του. Γεννήθηκε το 1894 στο Μπρόντυ,1 μια …

» περισσότερα

Τζέημς Τζόυς [James Joyce] / Ένα τραγούδι και τρία ποιήματα

[Μετάφραση – Επιμέλεια: Αλέξανδρος Καραβάς] Δανειζόμενοι από διάφορους ορισμούς μπορούμε να πούμε ότι το χιούμορ συνδυάζει το παιχνίδι των λέξεων με την εννοιολογική σκέψη, σε μια απροσδόκητη μορφή λεκτικής έκφρασης που διεκδικεί την προσοχή μας. Αυτή την προσοχή θέλει να εξασφαλίσει ο …

» περισσότερα

Γιάννης Παττακός / Ο μία παρά

Μία παρά συνήθως τελειώνει. Στο κράσπεδο, κατόπιν παραγγελίας, υπάρχει πάντα ένας παγωμένος καφές και αφού αλλάξει μπλούζα τον παίρνει και φεύγει. Άρχισα να πηγαίνω στο γήπεδο ξανά πριν από δύο μήνες. Μόνο τις μέρες που σχολάω νωρίς. Ρούχα, νερό, μπανάνα είναι έτοιμα …

» περισσότερα

Νατάσα Παπανικολάου / Οι γυναίκες της Πατησίων

Όλα ξεκίνησαν από το ποίημα της Ραμόνα γιατί ήταν το ποίημα της Ραμόνα που μας έσπρωξε που μας έβγαλε στον δρόμο εκείνη τη μέρα που ο ήλιος δάγκωνε το δέρμα κι οι φτέρνες διψούσαν για λίγο χώμα. «Φορώ τα ρούχα της ημέρας …

» περισσότερα

Χρήστος Μαρτίνης / Πού στο διάβολο κρύβεται το αστείο στην περίπτωση του Σβέικ

Στον Διαμαντή Καράβολα Οι θάνατοι, οι ακρωτηριασμοί, τα βασανιστήρια, αφθονούν στο μυθιστόρημα του Γιάροσλαβ Χάσεκ Οι Περιπέτειες του Καλού Στρατιώτη Σβέικ. Φαντάροι αποκεφαλίζονται, ιερείς ανατινάζονται, σύζυγοι μαχαιρώνονται, υπάλληλοι αυτοκτονούν, παιδιά απαγχονίζονται και όλα αυτά σ’ ένα ξεκαρδιστικό μυθιστόρημα. «Η μια κουβέντα έφερε …

» περισσότερα

Παναγιώτης Κ. / Ateş Hırsızı

  Με λένε Παναγιώτη Υπάρχει κάποιος στη Λέσβο που επιμένει Να με φωνάζει Στέλιο. Είναι τυχαίο το πώς λέγομαι. Είναι τυχαίο πού γεννήθηκα και μεγάλωσα. Θα μπορούσα να είμαι αλλού  με άλλο όνομα. Θα μπορούσα να λέγομαι Τσέζαρε και κάποιος να επιμένει …

» περισσότερα

Ελένη Ρουσοπούλου / Δε βαριέσαι

Αυτό που τον ενοχλεί περισσότερο είναι ότι άλλαξε η συνήθειά του. Η θέση του μέσα σ’ αυτή, σταθερή και ακλόνητη. Δεν τον ένοιαζε αν ήταν καλή ή κακή, ευχάριστη ή μίζερη, δε βαριέσαι… Ήταν δική του, η δική του συνήθεια. Και ο …

» περισσότερα

Ζ. Δ. Αϊναλής / Η θανάσιμη μοναξιά του Μάνου Καλογιάννη

[Απόσπασμα] «Μ’ ακούν οι φίλοι και κουνούν μ’ εμβρίθεια το κεφάλι: «Πάει, το καβάλησε το καλάμι, το γύρισε κι αυτός στη μεταφυσική». Πώς να τους πείσω, Μάριε, πως τρίτη μέρα από το θάνατό σου, περπατούμε πλάι-πλάι στο γιαλό, κι αν μπούμε στο …

» περισσότερα

Αντόνιο Γκάντσο [Antonio Gancho] / Ποιήματα από την άλλη όχθη

[Μετάφραση-Επιμέλεια: Δήμητρα Γλεντή] Ο Αντόνιο Γκάντσο γεννήθηκε το 1940 στην Έβορα, πόλη της νότιας Πορτογαλίας και στα 16 του μετακόμισε στη Λισσαβώνα. Εκεί αναμείχθηκε με τον κύκλο των σουρεαλιστών που τότε σύχναζαν στο καφέ Gelo. Στα είκοσί του χρόνια, μετά από μια …

» περισσότερα